FAQ:
Choroba Sindinga-Larsena-Johanssona
To choroba przeciążeniowa, powodująca dolegliwości bólowe w przedniej części kolana.
Występuje głównie u osób młodych, u których proces wzrostu kostnego nie został jeszcze zakończony,
a rzepka nie uległa pełnemu skostnieniu.
Choroba Sindinga-Larsena-Johanssona jest podobna do częściej występującej choroby Osgooda-Schlattera.
Oba schorzenia dotyczą przyczepu więzadła rzepki do niedojrzałej jeszcze tkanki kostno-chrzęstnej.
W przypadku choroby Sindinga-Larsena-Johanssona zmiany obejmują jednak bliższy przyczep więzadła rzepki
(czyli przyczep do rzepki), a nie dalszy – jak w chorobie Osgooda-Schlattera, gdzie zajęta jest guzowatość kości piszczelowej.
Obraz USG przedstawiający chorobę Sindinga-Larsena-Johanssona.
Objawy choroby
Objawy mogą przypominać tzw. „kolano skoczka”, czyli
tendinopatię więzadła rzepki.
Najczęściej występuje ból przedniej okolicy kolana, nasilający się podczas aktywności fizycznej oraz po jej zakończeniu.
Dolegliwości są szczególnie nasilone podczas ćwiczeń dynamicznych, takich jak wyskoki czy bieganie,
a także innych aktywności wymagających powtarzalnego zginania kolana.
Przyczyny
U podłoża schorzenia mogą leżeć zarówno przebyty uraz,
jak i przewlekłe przeciążenie, prowadzące do uszkodzenia chrzęstnego przyczepu więzadła rzepki.
Etapy choroby / stadia zaawansowania
Wyróżnia się trzy etapy choroby:
Etap pierwszy: dolegliwości bólowe występują wyłącznie podczas aktywności fizycznej.
Etap drugi: dolegliwości utrzymują się również po zakończeniu aktywności.
Etap trzeci: występują przewlekłe dolegliwości bólowe upośledzające funkcję kończyny.
Objawy przedmiotowe
W badaniu przedmiotowym można stwierdzić:
- tkliwość wierzchołka rzepki,
- obrzęk tej okolicy.
Diagnostyka choroby Sindinga-Larsena-Johanssona
W klasycznym badaniu RTG, szczególnie w projekcji bocznej, może być widoczny nieprawidłowy obrys wierzchołka rzepki,
w postaci drobnych osteofitów lub jego zaostrzenia.
Dokładniejszą ocenę umożliwia jednak badanie USG kolana.
Konsultacja ortopedyczna z badaniem USG
Badanie pozwala na różnicowanie podobnych schorzeń, takich jak:
entezopatia,
tendinopatia więzadła rzepki
oraz choroba Osgooda-Schlattera.
W chorobie Sindinga-Larsena-Johanssona stwierdza się zmieniony obrys bliższego przyczepu więzadła rzepki,
z towarzyszącą bolesnością tej okolicy.
Niejednokrotnie obserwuje się również zwiększone unaczynienie w badaniu Doppler mocy.
Leczenie choroby Sindinga-Larsena-Johanssona
Postępowanie obejmuje między innymi:
- modyfikację aktywności fizycznej, odpoczynek i odciążenie kończyny,
- rozciąganie mięśnia czworogłowego uda,
- ćwiczenia ekscentryczne,
- miejscową stymulację procesów gojenia, np. ultradźwiękami,
- podawanie
osocza bogatopłytkowego
.
W trudnych przypadkach, opornych na leczenie zachowawcze,
konieczne może okazać się leczenie operacyjne.
Powrót do pełnej aktywności po chorobie Sindinga-Larsena-Johanssona może trwać kilka miesięcy.
Michał Bartoszewicz – ZnanyLekarz.pl